یکی بود یکی نبود غیر از خدا و یه ملت بیچاره هیچکس نبود.در یکی از شبها کامران با یک زایمان طبیعی از مادر خویش زاده شد.کامران از همان ابتدای طفولیت دوست داشت با اعداد بازی کند.با این که بابای کامران برایش اسباب بازی می خرید،ماشین می خرید، لپ لپ  می خرید ولی او به هیچ کدام از آنها وقعی نمی گذاشت و همه اش با اعداد بازی می کرد.
   از کله ی صحر تا بوق سگ تمرین ریاضی می کرد.البته خیلی اوقات کامران کارهایی می نمود که باعث می شد لاپلاس و اقلیدس و خیام واینها در قبر به روی ویبره بروند. مثلا دو را در دو ضرب می کرد پاسخ دوازده می شد دوازده را به بیست می افزود  می شد هفتاد و چهار و این گونه روزگار را به سر می برد.آخر کامران روش های خودش را داشت وحسابش از آدمی زاد جماعت جدا بود.در مثل است که ایشان به عوالم مابعد الطبیعه متصل بود و از این روی این گونه اسپشل.
   کامی بعضی وقتها نمودار هم می کشید رنگی ،خوشکل،مامان، چهار تا صد تومان.از همان ایام صباوت او قوه ی تخیل بسیار قدرتمندی داشت به طوری که جرج لوکاس بارها برای او نامه  نوشت و از ایشان دعوت نمود تا به هالیوود برود و آنجا نیز سر و سامان دهد ولی کامی همیشه در پاسخ یکی از انگشت هایش را به جورج نشان می داد.
   روزها گذشت،کامی کم کم بزرگ شد و به مدرسه رفت.کلاس اول بود که معلم ریاضی او را درک نکرد و کامی ریاضی را افتاد.ولی با وصاطت کسبه و بازاریان وجمعی از خیرین مدرسه ساز یک دهی به او دادند تا به پله ی دوم برود.اتفاقا در کلاس های دوم و سوم الی دوازده هم در بر همان پاشنه چرخید ،هی کامی می افتاد و هی با وصاطت جماعت فوق الذکر پاس می شد.تا این که یک روز تصمیم گرفت به دانشگاه برود تا  شاید در آنجا کسی بفهمد دو دوتا می شود دوازده تا.از آن رو که جوینده به هرحال یابنده بود،کامی بالاخره موفق شد کالجی را در انگلستان پیدا کند که در آنجا دو دو تا اصلا می شد چهل و هفت هشت تا.و این گونه بود که کامران دانشجو شد.ولی چون دوران دانشجویی اش خیلی طول کشید در بین بچه محل ها به کامران-دانشجو معروف شد و این لقب تا این لحظه برای او محفوظ مانده است.
   سپس او برای ارائه ی خدمات صادقانه به کشورش بازگشت.در پست های جورواجور خدمات را صادقانه بنمود.تا این که یک شب در یک جا مسئول حساب و کتاب شد . آن شب تا صبح نخوابید. نسکافه و چایی خورد تا خوابش نبرد و  به روش خودش حساب و کتاب را نمود، طوری که مو لای درزش نرود،البته درز حساب و کتاب.روز بعد ، مقبولیتش به گوش جهانیان رسید ، همه از این حساب درستی کامی شکه شدند و او شهره ی صولتی،ببخشید شهره ی آفاق گشت. بدین سیاق کامران یک شبه ره صد ساله را درنوردید.